~ Michał Latuszewski KLARP

Aktualizacja redakcji z dnia 16.11.2020.

Szanowni Państwo, istnieje szansa, że termin o którym mowa poniżej zostanie przedłużony. Potwierdzimy to, gdy przypuszczenia staną się faktem.


Ostatnio planowane jest wprowadzenie sporych zmian w ustawodawstwie, przy czym część z nowelizacji została już nawet uchwalona:

1. od 21 grudnia 2020 r. wchodzi w życie nowelizacja ustawy Prawo telekomunikacyjne, która wiązała się będzie z:- wprowadzeniem możliwości rozwiązania/wypowiedzenia/odstąpienia od umowy przez abonenta także w formie dokumentowej, a także obowiązkach dostawcy usług z tym związanych (art. 56(1) ustawy prawo telekomunikacyjne);- obowiązkach dostawcy usług związanych z automatycznym przedłużaniu umowy na czas nieokreślony (konieczność uprzedniego poinformowania abonenta), a także okresie wypowiedzenia z tym związanym;- obowiązkach informacyjnych w zakresie pakietów taryfowych;- kwestią związaną z przeniesieniem numeru po rozwiązaniu z umowy (przez okres miesiąca);- koniecznością zachowania ciągłości świadczenia usług przy zmianie operatora i odszkodowanie z tym związane należne dla abonenta. Zmiany te będą wymagały także zmiany wzorców umownych.

2. od 30 grudnia 2020 r. wchodzi w życie rozporządzenie Ministra Cyfryzacji z dnia 22 czerwca 2020 r. w sprawie minimalnych środków technicznych i organizacyjnych oraz metod, jakie przedsiębiorcy telekomunikacyjni są obowiązani stosować w celu zapewnienia bezpieczeństwa lub integralności sieci lub usług, zgodnie z którym przedsiębiorca telekomunikacyjny:1) opracowuje i aktualizuje dokumentację dotyczącą bezpieczeństwa i integralności sieci i usług zawierającą opis środków, wskazanych w poniższych punktach;2) opracowuje i aktualizuje wykaz elementów infrastruktury telekomunikacyjnej i systemów informatycznych, których naruszenie bezpieczeństwa lub integralności będzie miało istotny wpływ na funkcjonowanie sieci lub usług o znaczeniu kluczowym dla funkcjonowania przedsiębiorcy, zwanych dalej „kluczową infrastrukturą”; 3) identyfikuje zagrożenia bezpieczeństwa lub integralności sieci lub usług; 4) ocenia prawdopodobieństwo wystąpienia oddziaływania zagrożeń na bezpieczeństwo lub integralność sieci lub usług; 5) zapewnia i stosuje środki minimalizujące skutki wystąpienia oddziaływań zagrożeń na bezpieczeństwo lub integralność sieci lub usług; 6) ustanawia zasady i procedury dostępu do kluczowej infrastruktury i przetwarzanych danych, obejmujące przypisanie odpowiedzialności za kluczową infrastrukturę w zakresie odpowiednim do realizowanych zadań; 7) zabezpiecza dostęp do kluczowej infrastruktury, monitoruje ten dostęp i wskazuje środki reagowania na nieuprawniony dostęp lub próbę takiego dostępu; 8) ustanawia zasady bezpiecznego zdalnego przetwarzania danych; 9) stosuje, wynikające z oceny prawdopodobieństwa wystąpienia oddziaływania zagrożeń, środki zabezpieczające dla poszczególnych kategorii danych; 10) zawierając umowy mające istotny wpływ na funkcjonowanie sieci lub usług, identyfikuje zagrożenia dla bezpieczeństwa tych sieci lub usług, związane z zawieranymi umowami;11) zapewnia monitorowanie i dokumentowanie funkcjonowania sieci i usług telekomunikacyjnych mające na celu wykrycie naruszenia bezpieczeństwa lub integralności sieci lub usług, o których mowa w art. 175a ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne, i ustalenie przyczyn takiego naruszenia; 12) ustala wewnętrzne procedury zgłaszania naruszeń bezpieczeństwa lub integralności sieci lub usług, o których mowa w art. 175a ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne, oraz umożliwia użytkownikom końcowym dokonywanie zgłoszeń wszelkich naruszeń bezpieczeństwa lub integralności sieci lub usług; 13) przeprowadza ocenę bezpieczeństwa sieci i usług telekomunikacyjnych: a) co najmniej raz na dwa lata, b) po każdym: – stwierdzonym naruszeniu bezpieczeństwa lub integralności sieci lub usług telekomunikacyjnych o istotnym wpływie na funkcjonowanie sieci lub usług, w zakresie objętym naruszeniem, oraz – wykryciu podatności zwiększającej poziom ryzyka wystąpienia naruszenia bezpieczeństwa lub integralności sieci lub usług telekomunikacyjnych o istotnym wpływie na funkcjonowanie sieci lub usług, w zakresie objętym wykrytą podatnością. 

Warto jednak wskazać, że choć powyższe akty prawne zostały uchwalone, nie ma pewności, iż faktycznie wejdą one w życie. Zgodnie bowiem z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1972 z dnia 11 grudnia 2018 r. ustanawiająca Europejski kodeks łączności elektronicznej przepisy tej dyrektywy powinny zostać implementowane maksymalnie do 21 grudnia 2020 r. Choć dostępny jest już projekt nowej ustawy zastępującej ustawę prawo telekomunikacyjne (w załączeniu) to jednak trudno wskazać, jaki ostateczny kształt ona będzie miała. Kodeks zmienia bardzo dużo kwestii, w tym te określone wyżej w zakresie przedłużania umów i informowania abonenta oraz zapewnienia ciągłości świadczenia usług. Nadto w projekcie w sposób niekorzystny ma zostać zmodyfikowana procedura kontroli przedsiębiorców telekomunikacyjnych (brak zawiadomienia i obowiązkowego udział w trakcie kontroli). Pojawi się również kilka dodatkowych kwestii, jak np. dodatkowe metody autoryzacji abonentów. Póki co jednak trudno stwierdzić, jaki ostatecznie kształt będzie miała nowa ustawa.

Ponadto już od 1 stycznia 2021 r. wejdzie w życie nowelizacja dotycząca rozszerzenia zakresu stosowania przepisów konsumenckich, wprowadzona ustawą z 31.7.2019 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia obciążeń regulacyjnych. W myśl nowelizacji przepisy konsumenckie związane m.in. z klauzulami abuzywnymi, prawem do odstąpienia od umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa, a także przepisy regulujące szczególne uprawnienia wynikające z rękojmi obejmą również osoby fizyczne zawierające umowy bezpośrednio związane ze swoją działalnością gospodarczą, gdy z treści tych umów wynika, że nie posiadają one dla niej charakteru zawodowego, wynikającego w szczególności z przedmiotu wykonywanej przez nią działalności gospodarczej, udostępnionego na podstawie przepisów o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.

Zgodnie z art. 22(1) kodeksu cywilnego za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą z przedsiębiorcą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. Do tej pory uważało się, że konsumentem nie jest zatem żaden przedsiębiorca zawierający umowę związaną ze swoją działalnością gospodarczą. Według znowelizowanych przepisów osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą traktowane będą jako konsumenci, o ile przedmiot umowy nie będzie związany z ich działalnością zawodową w zakresie:

  1. klauzul abuzywnych na podstawie dodanego art. 385(5) kodeksu cywilnego;
  2. 14. dniowego prawa do odstąpienia od umowy zawartej na odległość na podstawie dodanego art. 38a ustawy o prawach konsumenta;
  3. szczególnych uprawnień z rękojmi za wady rzeczy sprzedanych (za wyjątkiem możliwości modyfikacji roszczeń z rękojmi, choć z uwagi na to, że takie ograniczenie będzie mogło stanowić klauzulę abuzywną i tak będzie to wątpliwe), w szczególności domniemania istnienia wady tkwiącej w sprzedanej rzeczy, a zgłoszonej przed upływem roku od wydania rzeczy, pełnego katalogu roszczeń, jak również terminów reklamacyjnych, na podstawie dodanego art. 556(4) kodeksu cywilnego.

Z uzasadnienia do nowelizacji wynika, że zmienione przepisy mają przeciwdziałać nierówności praw podmiotów takich czynności, w których osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zawiera umowę z innym przedsiębiorcą, jeśli wspomniana umowa nie jest bezpośrednio związana z jej branżą lub specjalizacją (np. stolarz zawierający z dostawcą usług umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych). Dość istotną rolę w ocenie zawodowego charakteru czynności ustawodawca powierzył wpisom PKD w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.

~ Michał Latuszewski KLARP


Czytaj także:
PRAWA KONSUMENTA DLA PRZEDSIĘBIORCY